Hep derlerdi de inanmazdım… İnanmam; bebeğim doğduktan sonra
4 ayımı aldı. Emzirmek harika bir duyguymuş. Evet ama eğer benim gibi
yaralarınız oluştuysa ve eğer acısına katlanamayıp mamaya sarıldıysanız ilk
fırsatta, bu muhteşem duyguyu tadamayacaksınız ne yazık ki.
Ne yalan söyleyeyim benim de çok defa vazgeçme girişimlerim
oldu. Doktorlara bile gittim sen emziremezsin çok yaran var demeleri için ama
ne yazık ki hepsi anlaşmış gibi anne olmanın zor iş olduğunu ve yaralarıma
rağmen emzirmem gerektiğini ve ancak emzirerek iyileşeceğini söylediler. Ne
garip bir dünya… Emzirirken açılan yaralarım yine emzirerek geçecekmiş.
Geçeceğine hiç inanmadım. Sürekli ağlayan, her emzirmeden önce karalar bağlayan
ve yaraları yüzünden bebeğini bile kucağına alamayan bir anne olmuştum. Her
seferinde pes ediyordum ve bebeğimle göz göze gelince yeni baştan başlıyordum
mücadeleye. Çok zordu çokkkkk. Hatırlaması bile acılarımı tekrar yaşamama neden
oluyor. Koca 4 ay boyunca da geçmedi. Geçiremedim.
Denemediğim yöntem kalmadı. Ayva çekirdeğinin suyu, e
vitamini kapsüller, antibiyotikli kremler ve daha neler neler… ancak şunu
gördüm ki eğer Lansinoh adlı markanın lanolin kremini düzenli kullanırsanız
geçiyor. Sütünüzü sürmek nemlendiriyor ve pamuklu çamaşırlar rahatlatıyor.
Almadığım, denemediğim ürün kalmadı. Göğüs kalkanlarından, silikon uçlara kadar
bütün ürünler… Ama hiç gerek yokmuş onu da görmüş ve öğrenmiş oldum.
Şimdi baştan başlamak gerekirse emzirmeyi doğru şekliyle
yapmak önemli ama göğüs ucu olmayanlar için silikon ucun başta kullanımı işi
kolaylaştırıyor. Sonrasında lanolinin düzenli kullanımı çatlakların ve daha
sonrasında ise yaraların oluşumunu engelliyor. Ve vazgeçmemek. Emzirmeyi asla
bırakmamak lazım. Düşünsenize bebeğim uyurken geriliyordum, şimdi uyanacak ve
emzirmek zorunda kalacağım diye. Bu his lohusalık depresyonumun en temel
sebebidir.
Bugüne gelecek olursak; ilk ek gıdaya geçtiğimiz zaman 6
aylıktı. Ve yine o zamanlara rastlayan bir dönemde meme emme sıklığımızda bir
azalma oldu. Yine ağladım. Bu seferki sebebim; bebeğimle 4 ay boyunca bıkmadan
usanmadan yorulmadan kurduğum bağın bir anda dışarıdan aldığı besinler yüzünden
kaybolacağı kaygısıydı. Anlık bir durumdu çok şükür ki… tavsiyem gidebildiği
yere kadar emzirin. Her ne kadar bu duygunun ömür boyu sürmesini isteseniz de
bir gün maalesef bebeğimiz emmeyi
bırakacak. Ve ben o gün yaşayacağım duyguları çok merak ediyorum.
Başta söyledim emzirmek zor iş ama sonunda eklemem gerek;
yaşamınız boyunca yaşayacağınız en muhteşem his. Yaşamanız dileğiyle. Mutlu kalınJ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder